Archive for the Autor jako problem poetyki filmu Category

SPECYFIKA PROCESU TWÓRCZEGO

Przeważająca część rozważań na temat kinematografii Jako środka przekazy i ewentualnie dziedziny sztuki filmowej kojarzy wów­czas specyfikę procesu twórczego w filmie z niezbywalnie istotnym^ Jak uwa­żano, udziałem czynnika mechanicznej rejestracji obrazów rzeczywistości. Technika filmowa, traktowana z bezkrytycznym uwielbieniem i respektem, peł­niła rolę fetysza. Udział człowieka miał się ograniczać zaledwie do czynno­ści pomocniczo-dyspozycyjnych. W pojęciu wielu ówczesnych interpretatorów rzeczywistość – a nawet, jak mawiali niektórzy, samą prawdę o świecie – re­jestrował doskonale obiektywny, obdarzony niemal nadprzyrodzonymi zdolno­ściami aparat filmowy. I on właśnie, nie zaś człowiek, był w ich przekona­niu właściwym twórcą filmu (tu przykładowo sytuują się wszelkie warianty koncepcji „inteligentnej maszyny itp.).

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

WŁAŚCIWOŚCI ŚRODKA WYRAZOWEGO

Aby stworzyć dzieło sztuki realizator musi świadomie wydobyć specyficzne właściwości środka wyrazowego, jakim się po­sługuje. (…) Nawet pojedyncze zdjęcie nie jest w -żadnej mierze prostą re­produkcją natury. Nawet w pojedynczym zdjęciu istnieją bardzo istotne różnice między naturę a obrazem filmowym i należy bardzo poważnie liczyć się z artystycznymi procesami kształtującymi”.Przeświadczenie o doskonałości funkcji rejestracyjnych kamery, którą przeciwstawia się niedoskonałości „czynnika ludzkiego” uczestniczącego w procesie filmowania, daje o sobie znać jeszcze w pracach wielu teoretyków publikowanych w okresie powojennym. Ostatnim z wybitnych rzeczników tego poglądu jest niewątpliwie Siegfried Kracauer. Ale pojawia się również uję­cie przeciwne: upodrzędniające technikę względem jej użytkownika czyli twórcy filmu.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

GRANICE ESTETYKI

W rok później, w inauguracyjnym numerze „Revue Internationale de Filmo- logie” opublikowany zostaje artykuł Etienne’a Souriau „Charakter i granice pozytywnego wkładu estetyki do filmologii”. W studium tym znany francuski estetyk i teoretyk sztuki otwarcie kwestionuje zasadność tego aspektu sztu­ki filmowej, który miałby rzekomo polegać na „inteligencji maszyny”, czyli opierać się na specyficznym zespole mechanicznych właściwości kreacyjnych kamery. Technika nie jest sprawcą dzieła, a człowiek filmujący nie pozosta­je jedynie biernym uczestnikiem toczącego się bez jego udziału procesu fil­mowania – dowodzi Souriau.Wszystko leży w rękach twórcy, w inteligencji ar­tysty filmowego, do którego należy władźa „finalizacji artystycznej dzie­ła.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

CZŁOWIEK I TECHNIKA

Przysłowiową kropkę na „i”, uchylającą wszelkie wątpliwości co do prymatu człowieka nad techniką w sferze kreacji filmowej, postawił jeszcze w tym samym roku Maurice Merleau-Ponty w artykule „Film i współczesna psy­chologia! pisząc: „Można bowiem posługiwać się filmem w sposób niewłaściwy, toteż raz wynaleziony instrumrnt techniczny musi być jakby po raz wtóry wy­naleziony przez artystę, zanim dojdzie do robienia prawdziwych filmów”.Zasadniczy przełom w kwestii znakowego statusu filmu dokonał się jednak dopiero w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Dzięki serii prac światowej sławy badaczy orientacji semiotycznej (Barthes, Metz, Eco, Bet- tettini, Łotman i in.) nowoczesna myśl filmowa uwolniła się od więzów prymi­tywnego reprodukcjonizmu, stawiając w centrum swego zainteresowania nie jak dotąd kinematograficzną replikę rzeczywistości, lecz obraz filmowy jako tekst i znak.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

PROBLEM KREACJI I REPRODUKCJI

Istotę tej przemiany trafnie wskazała w związku z problemem kreacji i reprodukcji w filmie polska badaczka Zofia Woinicka. Zdaniem autorki, odtąd: „Formułą filmu jfest raczej „zapis rzeczy realnych” w funk- , cji znaku i obrazu niż „rzecz w funkcji znaku”.” (dodajmy: jak sugerował to przed pół wiekiem, przenosząc na grunt filmowy klasyczną formułę św. Augu­styna, prekursor semiotyki filmu Roman Jakobson).Niezależnie od takich czy innych szczegółowych rozstrzygnięć, ujęcie se- miotyczne interesującej nas kwestii relacji: twórca – technika – tworzywo w filmie ma tę podstawową zaletę, że w jego świetle uznanie prymatu człowieka nad techniką nie oznacza bynajmniej przymusu wykluczenia udziału techniki ze sfery kreacji filmowej.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

TECHNIZACJA SZTUKI

Dawniejsze ujęcie sztuki jako zjawiska niemożli­wego do pogodzenia z samą obecnością pierwiastka technicznego staje się na tle XX-wiecznej praktyki twórczej – nie tylko zresztą filmowej – głęboko anachroniczne. Jego miejsce zajmuje wizja sztuki tworzonej i przekazywanej Za pośrednictwem wszelkich dostępnych środków technicznych, lecz nigdy nie pozbawionej własnej perspektywy komunikacyjnej, a więc 1 podmiotowego cha­rakteru. Technizacja sztuki jest dzisiaj faktem dokonanym, jednakże rozwój tych dwu dziedzin należy rozpatrywać oddzielnie. Przemiany-kinematografii na przykład i przemiany sztuki filmowej nie są jednym i tym samym. Oba ciągi dokonań kojarzą się na zasadzie sprzężenia zwrotnego. Łączy je rodzaj anta­gonizmu, którego skutki w zależności od sytuacji historycznej mogą być ne­gatywne lub pozytywne.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

DZIĘKI WSPÓŁCZESNYM OSIĄGNIĘCIOM

Zmagania autora z tworzywem stanowiły i stanowią nadal niezbywalny ele­ment procesu realizacji każdego filmu. Co więcej: jeśli kino – jak chce Ka­rol Irzykowski – istotnie „jest widzialnością obcowania człowieka z mate­rią”, wynik tych zmagań staje się również zasadniczym doświadczeniem pro­cesu odbioru. Ozięki współczesnym osiągnięciom techniki filmowej (z montażem elektro­nicznym i komputerową organizacją przestrzeni ekranowej ria czele) „zaklina­nie wulgarnej materii”, jak mawiał Guillaume Apollinaire, nie jest już dzi­siaj zajęciem tak niewdzięcznym jak za c?asów Meliesa. Ooznajemy przeto wspaniałego uczucia nieważkości spoglądając w „2001: Odysei kosmicznej” Ku- bricka czy „Gwiezdnych wojnach” Lucasa na olbrzymie statki kosmiczne majestatycznie płynące nad naszymi głowami.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂

STRONA TECHNICZNA PROCESU

Ale równie fascynujące jest dla nas uparte odkrywanie tajemnicy ukrytej w ziarnie fotografii,która przypad­kiem uchwyciła incydent w parku będący tematem „Powiększenia” Antonioniego, albo mozolne oczyszczanie nagrania dźwiękowego, którego sens usiłuje prze­niknąć bohater „Rozmowy” Coppoli. Tworzywo filmowe nie stawiające oporu i tworzywo z najwyższym trudem opanowywane przez twórcę są na równi atrakcyj­ne dla widza. Twórczość artystyczna – powiada Aleksander W. Maczeret – jest nieroz- dzielna ze środkami jej wyrażenia”. Będąc niezbywalnie istotnym nośnikiem znaczenia, materia filmowa utrudnia zadanie twórcy i zarazem nieustannie go inspiruje.Strona techniczna procesu realizacji liczy się o tyle, o ile panowanie nad nią – zarówno indywidualne, jak i zespołowe – umożliwia osiąg­nięcie zamierzonego celu.

Cześć! Miło mi gościć Cię na moim blogu! Znajdziesz tutaj wiele wpisów z kategorii mediów i reklamy, mam nadzieję, że tematyka bloga Cię zainteresuje i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej. Jeśli masz jakieś pytania to skorzystaj z formularza kontaktowego lub skomentuj wpis, na pewno sie do Ciebie odezwę 🙂